Tarihi anlamak için çalı tiplerini karıştırmak gerekir.
Bu ifade mecaz düzeyinde ele alındığında, tarihî çözümlemelerde yüzeydeki büyük olaylar ya da şahsiyetlerden çok, gölgede kalmış, yerel ve karmaşık unsurların —”çalı tipleri”nin— ayırt edilmesinin gerekliliğine işaret eder. Tıpkı bir ekosistemde çalıların çeşitliliği o alanın biyolojik zenginliğini ve iklimini yansıtıyorsa, tarihte de küçük aktörler, kenarda kalmış yapılar, marjinal topluluklar ve mikro düzeydeki etkileşimler, büyük anlatıların arka planını kurar. “Karıştırmak” fiili, bu unsurların birbirine karışmasını değil, araştırmacının onları bilinçli olarak eşelemesini, toprağın altına bakmasını önerir. Tarihsel hakikat, yalnızca sarayların ya da savaşların değil; geçim tarzlarının, bitki örtüsünün, iklimin, folklorun, hatta coğrafyayla kurulan ilişkinin katmanlarında gizlidir. Bu yaklaşım, Fernand Braudel’in longue durée (uzun süreli tarih) perspektifiyle de örtüşür: Tarih, sadece olaylar silsilesi değil, zamanın derin katmanlarında yeşeren çok sesli bir dokudur.