Kutsal Kitap olarak adlandırılan İncil, yaklaşık 400 yazar tarafından 1500 yıllık bir süreçte yazılmış derleme bir eserdir. İncil’in %40’lık bir kısmı Pavlus tarafından kaleme alınmıştır. İncil, aynı zamanda bir siyasetname olarak da değerlendirilebilir. Günümüzde İncil’in 350 farklı versiyonu bulunmaktadır. Amerika’da evlerin %92’sinde bir İncil bulunduğu belirtilmektedir.
Katolik halkın İncil’i okuması yasaktır, çünkü yanlış anlayabilecekleri düşünülmektedir. İncil’i yalnızca din adamları okuyabilir; halkın okuyabilmesi için İncil yeniden düzenlenmiştir.
Orta Çağ Katolikliğinde Kutsal Kitap’ın halk tarafından doğrudan okunmasına yönelik sınırlamalar, teolojik kontrol kadar epistemolojik hiyerarşiyle de ilgilidir. Latince Vulgata versiyonunun kilise otoritesi dışındaki dillerde çoğaltılması, özellikle 12.–15. yüzyıllar arasında yasaklanmış ve sakıncalı sayılmıştır. Bu tutumun temelinde, sıradan halkın metni “yanlış” tefsir etme ihtimali, yani dogmatik birliğin bozulacağı endişesi yatmaktadır. Bu bağlamda İncil’in yalnızca ruhban sınıfınca okunması gerektiği savunulmuş, metnin yorum yetkisi magisterium denen kilise otoritesine verilmiştir. Reform hareketleriyle birlikte, özellikle Martin Luther’in çeviri faaliyetleri, “herkesin anladığı dilden Kutsal Kitap” ilkesini benimseyerek bu dogmayı yıkmıştır. Sonraki yüzyıllarda Katolikliğin bu tutumu kademeli olarak yumuşamışsa da, tarihsel olarak İncil’in halktan sakınılması, dinî bilgi üzerinde uygulanan kurumsal bir tekelleşme biçimi olarak okunabilir.